DIPLOMAICA.dk

“URDHRI”, ZBATUESI DHE MOSZBATUESI

Mendim Sfida

Historia, në një farë kuptimi, është një arenë e madhe e ngjarjeve, e vlerave dhe e mosvlerave, e ndeshjeve, e lindjeve dhe e shuarjeve të rrugëve të njerëzimit, që sillet e sillet në kahun e progresit njerëzor, në formën e një spiraleje që vjen duke u larguar, në drejtimin e ngjitjes më lart, gjithnjë nga baza ku pati nisur ky rrotullim, çka përcillet kështu, ngritja e përparimi i njerëzimit.

Ky këndvështrim i sjelljes, pra “rrotullimit” të historisë, është një këndvështrim nga pozitat e dialektikës. Natyra ka ligjet e veta të zhvillimit, që janë ligje objektive. Edhe njerëzimi, pra shoqëria njerëzore i ka ligjet e veta të zhvillimit e, që janë edhe objektive, edhe subjektive. Në përcaktimin e natyrës subjektive të ligjeve të zhvillimit të shoqërisë njerëzore, kuptohet se një rol përcaktues luan njeriu me mendimin, sjelljen e qasjen e tij ndaj natyrës e vetvetes, si pjesë e shfaqjes së përgjithshme te natyrës. Pra, shoqëria njerëzore, me ligjësitë e veta subjektive, përbën një “mikro natyrë” brenda natyrës së madhe , ashtu si edhe çdo formë tjetër e shfaqjes së natyrës, jashtë asaj njerëzore e, shumësia e këtyre shfaqjeve përbën larminë, mozaikun e mrekullueshëm, të kësaj shfaqjeje të madhe e të pashoqe.

Le të ndalem tek një gjykim disi i veçantë, që ka të bëjë me ligjësinë apo ligjësitë brenda për brenda një kombi, një “grimce” të shoqërisë së madhe njerëzore. Edhe kombi ka ligjësitë e veta, ka historinë e vet që “rrotullohet” ose në drejtimin e progresit, ose sillet duke mos iu larguar asnjë hap bazës, ose, çka është më e keqja, mund të rrotullohet në kahun e kundërt, pra prapa, duke bërë hapa drejt bazës nga ku kishte nisur ai rrotullim.
Parë në aspektin filozofik e dialektik të problemit, pra të “rrotullimit” të historisë së një kombi, rrotullimi në vend e pengon, e ngadalëson “rrotullimin” e madh, e ngjitjen më lart të njerëzimit, pasi asnjë komb nuk është i shkëputur nga shoqëria e madhe njerëzore. E, në rastin më të keq, atë të “rrotullimit” nga prapa, kjo dukuri është e rrezikshme, e trishtueshme, asgjësuese e vdekjeprurëse për cilindo komb, kushdo qoftë ai.
“Urdhri” i natyrës për kombet është , formimi, zhvillimi, ecja përpara, përsosmëria gjithnjë e më e madhe, në vartësi të mjedisit e të faktorëve të tjerë ndihmues apo pengues. Historia e Kombit tonë është historia e njërit prej kombeve më të vjetra të mozaikut të kombeve të Evropës; është një histori e lashtë, e pashkruar dhe, një histori e re, e shkruar. Tek “lexojmë” atë të lashtën, të pashkruarën, ne që po e shkruajmë këtë “të renë”, në jo pak raste mbetemi shumë prapa asaj të të pashkruarës.

Përse e them këtë?

Ana subjektive në shkrimin e historisë së re paraqet dy mënyra të të shkruari: njëra më afër asaj të të pashkruarës e, që është edhe më jetëgjata, e tjetra që largohet nga ajo e pashkruara e, që i bën një dëm të pallogaritshëm historisë në përgjithësi.
- Po ç’rëndësi ka ajo e “pashkruara”? - mund të thotë dikush me të drejtë. Po. Ka shumë rëndësi e, bile shumë të madhe, sepse, ai që din “të lexojë” të pashkruarën, mund të shkruajë, lexojë e interpretojë drejt atë “të shkruarën”.
Në qoftë se kombi ynë erdhi deri në ditët e sotme, pa u tjetërsuar, pa u shpërbërë, kjo është një meritë e brendshme që buron nga ajo histori e pashkruar, që ka përbërë fillin e shpirtit të ekzistencës, në rrugëtimin e gjatë me plot rrëzime e çuarje përsëri në këmbë, për të ecur deri këtu ku ndodhemi sot. Edhe kombi ynë e ka pasur “urdhrin” e vet, urdhër të cilit i ka qëndruar besnik e me përgjegjësi historike e njerëzore. Ai “URDHËR” ka udhëtuar me kombin tonë çdo ditë, vit e shekull. Urdhri i ruajtjes së ekzistencës përballë faktorëve objektivë e subjektive, të brendshëm a të jashtëm, që, ose e pengojnë, ose e pamundësojnë ecjen përpara të Kombit, është më i shenjti. Pra ky urdhër ka qenë “urdhri” i SFIDAVE të mëdha, sfida në të cilat u kalit e u skalit, u projektua e u formua portreti i brendshëm e i jashtëm i Kombit tonë.

-Në qoftë se sot ky “urdhër” dikujt mund t’i duket si arkaik, si folklorik, si moralizues, si i dalë mode, si i çngjyrosur, kjo është një dukuri shumë e dëmshme, penguese e, pse jo edhe asgjësuese për kombin tonë.
“Urdhri” i ekzistencës ka në bërthamën e vet “qeliza” që kanë ardhur gjithnjë duke u bashkuar, për të na dhënë një produkt të dalë nga ligjësi natyrore objektive, pra produktin, KOMB . Askujt, nga asnjë lloj pozite që mund të ndodhet nuk i lejohet që të abuzojë me këtë “urdhër”, pasi ky është prodhim i historisë e, jo i anëve gjykuese subjektive të individëve, apo grupacioneve të individëve, brenda kombit. Edhe sot Kombi ynë ndodhet i përballur si rrallë herë më parë me këtë urdhër, për shkak të shumë faktorëve e rrethanave në të cilat ndodhet ai.

-Në qoftë se në lashtësinë e vet, në mesjetën e tij, por edhe në atë periudhën e mëvonshme, shek. XIX, që shkëlqeu për nga idealet e veta iluministe, kulturore, politike, atdhetare, në periudhën e Rilindjes tonë Kombëtare, ky popull me vazhdimësi të padiskutueshme iliro-shqiptare, nuk mundi të formonte kombin e kombësinë e vet, nën një pushtim të egër e të stërgjatë prej perandorisë më të madhe të kohës, asaj osmane, ai nuk e humbi kurrë fillin që e lidhte me “URDHRIN”, lidhje e cila ia ruajti atij vazhdimësinë e patjetërsueshme të genit të vet. Koha kur po formoheshin kombet në Evropë ishte e pafavorshme për një gjë të tillë për kombin tonë. Bile, edhe kur në Ballkan po formoheshin kombet, rreth e qark nesh, ajo nuk i afroi ndonjë shans të favorshëm për këtë gjë kombit tonë, por ai formim u arrit përmes shumë e shumë pengesash, mundimesh, zhvillimesh të brendshme e të jashtme, për të ardhur deri tek formimi i Kombit tonë sipas koncepteve të gjithpranueshme. Në këto rrethana të reja, historia po e rrotullonte me shpejtësi “rrotën” e saj në drejtimin e duhur dhe, nuk duhej lënë rasti të kalonte si pa u vënë re. Në se ne ishim ndër popujt më të lashtë të kontinentit, ishim ndoshta më i lashti i Gadishullit të Ballkanit, ku jetonim e, kjo lashtësi na e kishte imponuar ekzistencën tonë duke krijuar në vetëdijen kolektive një “Urdhër”, para të cilit askush nuk mund të bënte shmangien më të vogël në dëm të popullsisë, vlerave e historiko-kulturës së tij, që më vonë do të formonte Kombin, falë atij “Urdhri”.

-Në kohërat e reja, në fundshekullin XIX e fillimshekullin XX, kur edhe përfundoi formimi i kombit tonë, si pasojë e rizgjimit të ndërgjegjes kombëtare, për shkak të efektit të jashtëzakonshëm që pati gjithë ajo periudhë e Rilindjes Kombëtare, me frymën e re, me qasjen ndaj shqiptarisë, me veprimtaritë, me programin, me botën kulturore, me mendjet e ndritura, me zemrat e forta, etj, kombi ynë arriti të kurorëzojë pikën më themelore të “Urdhrit” që i kishte dhënë historia, ai e shpalli SOVRANITETIN e MOSMVARËSINË nga Perandoria osmane, që e kishte mbajtur nën pushtim për afro pesë shekuj. Pra, më 28 Nëntor 1912, trojet shqiptare shpalleshin të pavarura e sovrane, nën flamurin e kuq me shqiponjën e zezë dykrenore, flamur ky që vinte që nga koha e lavdisë së madhe të popullit tonë nën udhëheqjen e Gjergj Kastriotit – Skënderbeut.

Historia jonë sa na ka dhënë mësime, po aq edhe na ka ndëshkuar me të padrejtë. Kjo padrejtësi e saj u shpreh fill pas shpalljes se pavarësisë. Në vitin 1913, fuqitë e mëdha të kohës e ndanë dhe e copëtuan truallin e kombin tonë midis shovinistëve fqinj sikur të kishin qenë një plaçkë lufte (!!) Për paradoksin e kohës së sotme, ato “fuqi të mëdha” që na copëtuan me aq “dashuri”, sot janë “aleatët” tanë të mëdhenj e, drejt të cilëve po bëhemi copë-copë për të shkuar e për t’u futur në stanin e tyre, aniçka se këta “miq” nuk morën mundimin më të vogël që të bëjnë, të paktën një autokritikë, qoftë edhe formale, para kombit tonë, për padrejtësitë që bënë ndaj nesh (!)

Përpjekjet tona për ta formësuar e konsoliduar shtetin shqiptar në kufijtë që ia përcaktuan “të fortët” qenë përpjekje që kaluan nëpër shumë peripeci, nëpër shumë paragjykime, përmes shumë e shumë kurtheve e intrigave, nëpër dallgët që ngrehnin krye falë komploteve e intrigave të panumërta e të pashoqe, nga jashtë e nga brenda. Kanë ngelë si të errëta e të zeza vitet nën sundimin e mbretërisë së vetëshpallur të mbretit Ahmet Zogu, ku vendi ngeli në nivelin e mjerimit, skamjes, papunësisë, injorancës, pra, moszhvillimit. Zhytja e vendit në një errësirën e injorancës paramesjetarë, skllavëruese e feudale, bëri që ai “mbret” që sundonte me dorë të hekurt mbi një popull në kufijtë e jetës, ta lëshonte dalë nga dalë vendin e popullin në duart e konçesionarëve e të koncesioneve të Italisë, për shkak të borxheve ndaj atij vendi, vend në të cilën po lulëzonte ideologjia e praktika më e urryer që ka njohur njerëzimi, fashizmi, me orekset e tij të shfrenuara për të pushtuar botën, nga njëra anë e, në anën tjetër, nënshkrimi i marrëveshjeve të fshehta me kraljët e Serbisë e të Malit të Zi, në dëm të interesave kombëtare, për hir të rimarrjes së pushtetit e të ruajtjes së tij nga zemërimi popullor, e lodhën së tepërmi kombin tonë në rrugën e tij të stërmundimshme për konsolidim e përparim. Ky është një shembull i qartë se si moszbatuesit të “Urdhrit” të historisë tonë mund edhe ta bëjnë atë që historia s’e kishte bërë me ne, pra mund ta asgjësonin kombin, vetëm që të qeverisnin diku e, të quheshin, “Mbret”,“Kryeministër”, a diçka si këto ofiqe.

Në këto rrethana e në ato që erdhën me pushtimin fashist të Shqipërisë, me 07 prill 1939 e, me braktisjen e vendit (mbretërisë) nga mbreti, po atë ditë, duke ia rrëmbyer, si krye-hajdut, gjithë sasinë e arit nga Banka Kombëtare, për popullin e kombin tonë po krijoheshin situata krejt tjera, të një natyre që historia na e kishte mësuar qysh më pare; po lindte fryma e rezistencës aktive gjithëpopullore, kundër pushtimit e tradhtisë. “Urdhri” na mësonte se duhej ruajtur vijimësia e jetës së kombit. Këtë “Urdhër” ditën ta lexojnë e ta kuptojnë drejt, ashtu si në mesjetën Skenderbegijane janë shqiptare, vetëm atdhetarët e bijtë më të mirë të këtij kombi, komunistët shqiptarë, me partinë Komuniste të Shqipërisë, të themeluar me 08. 11. 1941 nga ENVER HOXHA, biri më i lavdishëm e prijësi më legjendar e largpamës i kombit tonë.

Lufta Antifashiste Nacionalçlirimtare e popullit shqiptar dhe, bashkimi i popullit tonë në mënyrë të organizuar e të vetëdijshme në Frontin Antifashist Nacionalçlirimtar, nën udhëheqjen e PKSH me Enver Hoxhën në ballë, ishte e është faqja më e ndritur, epopeja më e lavdishme e kombit tonë. Tashmë “Urdhri” i historisë e gjeti zbatuesin e vërtetë e jetësuesin e tij, mu në zjarrin e luftës për çlirim kombëtar e shoqëror. Falë kuptimit të këtij “Urdhri” ashtu siç na e kishte dhënë historia, Enver Hoxha, ashtu si Skënderbeu, para pesë shekujsh, arriti të formojë për të dytën herë në historinë tonë, armën më të pathyeshme për një komb, BASHKIMIN e tij. Ky bashkim u bëri ballë me vetëmohim, më lavdi, me sakrifica të pashembullta e me heroizëm të rrallë të gjitha sprovave të kohërave, duke treguar se kur bashkimi i popullit mishërohet në përmbajtjen e “Urdhrit” të historisë, s’ka forcë që ta mposhtë atë popull. Mirëpo, duke e ndjekur historinë tonë hap pas hapi, nxjerr mësimin se, ky popull (komb) kishte ekzistuar edhe më përpara, por nuk kishte pasur një njeri si Enver Hoxha që ta kuptonte ashtu si duhej atë “Urdhër” e, ta jetësonte në përshtatje më rrethanat në të cilat ka kaluar populli (kombi) ynë.
Për më se një gjysmë shekulli, shteti shqiptar nën udhëheqjen e PKSH (PPSH) me Enver Hoxhën në ballë, i tregoi gjithë botës se, kur një popull ose komb, lufton për të drejtat që burojnë nga “Urdhri” që i ka dhënë historia, nuk ka forcë mbi faqe të Tokës që mund ta ndalojë rrotullimin e rrotës së historisë së tij në kahun e përparimit e të emancipimit të tyre, a atij njerëzor.

Ja se çdo të thotë të bëhesh me vetëdije ZBATUESI i “Urdhrit” të historisë së Kombit tënd, siç u bë prijësi legjendar i kombit tonë, Enver Hoxha e pushteti popullor i udhëhequr nga Partia që themeloi e udhëhoqi Ai.

Pas vdekjes së Enver Hoxhës, në Shqipëri u përmbys pushteti i popullit, i fituar me gjak e sakrifica, u restaurua pushteti i anti-vlerave njerëzore, pushteti i egër e çnjerëzor i kapitalizmit, falë tradhtisë së udhëheqjes së lartë në krye të PPSH, me Ramiz Alinë në krye. Pra, u harrua “Urdhri” i historisë e, “rrota” e historisë për kombin tonë filloi të rrotullohej me shpejtësi të shfrenuar, prapa, duke sjellë në skenën politike, sociale, morale, psikologjike, ushtarake e historike, njerëzit më pa vlera, mediokër e, pse jo edhe dallkaukë, matrapazë, pa integritet e servilë të të huajve, kriminelë e vagabondë fëlliqësirash. Falë këtyre hapave prapa, -vendi kaloi, në vitet nëntëdhjetë, në anarshi, në një gjendje kaotike, kolapsi ekonomik, çthurjeje, shkatërrimesh, djegiesh, vrasjesh, hasmërish të reja e ringjallje të plagës së gjakmarrjes, pa drejtim e pa orientim, ku gjithkush sulej t’i shkëpuste diçka nga trupi i lodhur Shqipërisë së tradhtuar e të lëshuar në duar kriminelësh të të gjitha ngjyrave.
Në këto rrethana e, përballë një pamjeje të historisë më të re të Shqipërisë, por edhe të mbarë Kombit, që po vetëshkruhet, por që edhe po e shkarravitin pseudo-politikanët e pseudo-historianët, mercenarë të taborreve politike, historia po troket me forcë në ndërgjegjen e shëndoshë të çdo atdhetari shqiptar, që të mos i lënë hapat historikë që të kalojnë pa i dëgjuar e pa i vënë re.
Etapa e re historike për kombin tonë, e krijuar me fitoren e lirisë së pjesshme të popullit shqiptar në Kosove, falë gjakut të derdhur lumë nga bijtë më të lavdishëm të shqiptarëve, falë heroizmit të heronjve të rënë e të gjallë, falë vlerave të mrekullueshme të kombit tonë që u manifestuan si askund tjetër e, që duhen manifestuar pa ndërprerje, përballë makinës shfarosëse e doktrinave genocidiste të armiqve tanë shekullorë, ne duhet t’i kthejmë sytë e mendjen përsëri tek “urdhri” i historisë tonë; duhet, që pas Adem Jasharit që e kuptoi më mirë se askush këtë urdhër e, që u flijua vetë i 56-ti nga familja e tij vetëm që ta jetësojë atë, si një ZBATUES besnik e i vetëdijshëm i radhës, sipas shembullit e mësimeve të pavdekshme të ENVER HOXHËS, të marrim në dorë vetë fatin tonë që na e ka dhënë historia, për të jetuar si një komb i bashkuar, në trojet tona të natyrshme.

-Kjo është sot për sot detyra më imediate, përballë të cilës askush që i thotë vetes “shqiptar” nuk guxon të luajë me të, apo të bëjë pazare në kurriz të kombit, për hir të kurrfarë lloj pazari.

-E di që sot për sot, dy shtetet shqiptare, këtu e në Kosovë, qeverisen nga anti-bashkues të shqiptarëve, që bashkimin e kombit e pranojnë vetëm në Bruksel, njësoj sikur të thuash, në atë botën tjetër. E, këta, për mendimin tim janë MOSZBATUESIT e radhës të “Urdhrit” të historisë tonë, moszbatues të vetëdijshëm, që po çojnë ujë në mullirin e hasmit tonë shekullor.
-Këta moszbatues historikë, janë të pashoqë në fudullëkun e në servilizmin e tyre, në injorancën e në antishqiptarizmin e tyre, jo se janë nga geni i racës kështu, por që për hir të karrigeve të një pushteti që nuk është e nuk i përfaqëson interesat e pjesës dërmuese të shqiptarëve, por të klaneve të tyre kriminale e të korruptuara, janë gati që të organizojnë lloj-lloj “orkestrash” që u bien borive të tyre kundër këtij “Urdhri” të historisë, kundër BASHKIMIT të Kombit tonë e, që ende pa u tharë gjaku i plagëve të shkaktuara nga barbaritë çmendurake serbe, mbi popullin shqiptar në Kosovë, janë gati të lëshohen ashtu siç edhe u lëshuan më 14 Janar 2012, si bishat serbe, me shëmbëlltyrën e tyre, me urrejtjen e tyre, mu në sytë e tyre, mbi vëllezërit e tyre të një gjaku, vetëm se këta shqiptarë të vërtetë nuk janë dakord me qeverisjet e tyre te korruptuara e, me pazarllëqet që bëhen nga këta pushtetarë me armiqtë tanë të hapur e të deklaruar botërisht prej vetë atyre e , që donin t’ua mbyllnin rrugët e ripushtimit të ri përmes ekonomisë, të
Kosovës, në njërën anë e, nga ana tjetër, moslejimi e bllokimi i “kufirit” shqiptaro – shqiptar (!!) për vëllezërit shqiptar që shkonin nga Shqipëria, për t’i mbështetur vëllezërit e tyre të gjakut, mu në kufi më armikun shekullor.(!!)

A ka moszbatues më të mëdhenj se sa këta “shqiptarë” të veshur me pushtet, kundër shqiptarëve që ua vjedhin votat e, ua tjetërsojnë vullnetin sipas orekseve të tyre kriminalo-korruptive? Sot, më tepër se kurrë e më me forcë po dëgjohet zëri i kushtrimuar i këtij “Urdhri”, që të mos presim deri sa “aleatët miq” e servilët tanë pushtetarë e anti-bashkim, të binden se ne jemi me të drejtën, sepse këtë ata në fakt e dinë, por s’u ka pëlqyer kurrë e s’u pëlqen as sot që ta pranojnë, prandaj le t’i përgjigjemi zërit të atij “Urdhri”, që është zëri i breza e brezave të ikur nga kjo botë me pengun në shpirtrat e tyre që nuk munden ta jetësojnë aq e si duhet këtë “Urdhër”; është zëri i dëshmorëve dhe i heronjve që e derdhen gjakun e tyre si lumenj, për ta jetësuar “Urdhrin”, prandaj s’guxojmë që të shkelim mbi këto sakrifica sublime.

Sot kohërat janë historike për kombin tonë e, si të tilla ato duhen vlerësuar për t’i kapur shanset e mëdha për kombin tonë. Kohërat historike, lindin shanse historike; kohërat e mëdha nxjerrin në skenën historike, njerëzit e mëdhenj, që dinë ta lexojnë “Urdhrin” e historisë dhe vihen në ballë të lëvizjeve të mëdha për progres shoqëror, kulturor, ekonomik e moral, kundër moszbatuesve të “Urdhrit” të historisë tonë kombëtare.

Tiranë, më 31.01 2012.

Publikuar më 01 shkurt, 2012 në orën 21:32

Madhësia e shkronjave:

Kategoria: Opinion

KUR SHITEN E BLIHEN, . . . DEPUTETËT!

E premtë, 18 maj 2012 - 21:48
Në këtë shkrim, pak sa interesant, për nga problematika që trojton, dua të tërheq vëmendjen e lexuesit të kujdesshëm në njërën nga dukuritë më “mbresëlënës...

Sërish barra u mbetet studentëve

E premtë, 18 maj 2012 - 18:52
Shqiptarët gjithsesi në thumb të kritikës. Edhe atëherë kur Shqipëria londineze cilësohej si shtet ateist, edhe sot kur shqiptarët iu rikthyen fesë. Kjo ka...

SI VEPROI BOTA ME TRADHTARËT DHE SPIUNËT?!

E enjtë, 17 maj 2012 - 08:43
Shtetet në kohë e vjetër mbroheshin nga armiqtë e brendshem dhe të jashtëm me metodat e informimit dhe të kunderinformimit dhe me mjetet që i pergjigjeshin...

ÇËSHTJA SHQIPTARE NË BALLKAN NUK ËSHTË ÇËSHTJ...

E enjtë, 17 maj 2012 - 07:34
Ministria e Punëve të Brendshme e Qeverisë së Maqedonisë, për vrasjen e pesë maqedonasve i fajësoi “islamistët radikalë” - shqiptarë. Me këtë konstatim, k...

NA MUNGON SHUMË MENDJA E UKSHIN HOTIT

E hënë, 14 maj 2012 - 21:45
Gjenit gjejnë forma për t’i artikuluar mendimet e veta dhe për t’i plasuar në atë pjesë të botës së ndërgjegjësuar, e cila do t’i shfrytëzojë për të mirën ...

Vazhdo në kategorinë: Opinion