𝐍ë 𝐬𝐡𝐭𝐚𝐭𝐨𝐫 𝐭ë 𝐯𝐢𝐭𝐢𝐭 𝟏𝟗𝟗𝟖, 𝐀𝐝𝐞𝐦 𝐃𝐞𝐦𝐚ç𝐢 𝐡𝐚𝐩𝐢 𝐳𝐲𝐫ë𝐧 𝐞 𝐔Ç𝐊-𝐬ë 𝐧ë 𝐏𝐫𝐢𝐬𝐡𝐭𝐢𝐧ë 𝐬𝐢 𝐩ë𝐫𝐟𝐚𝐪ë𝐬𝐮𝐞𝐬 𝐩𝐨𝐥𝐢𝐭𝐢𝐤. 𝐆𝐣𝐚𝐭ë 𝐤ë𝐬𝐚𝐣 𝐩𝐞𝐫𝐢𝐮𝐝𝐡𝐞, 𝐢𝐬𝐡-𝐥𝐢𝐝𝐞𝐫𝐢 𝐅𝐚𝐝𝐢𝐥 𝐇𝐨𝐱𝐡𝐚 𝐯𝐢𝐳𝐢𝐭𝐨𝐢 𝐃𝐞𝐦𝐚ç𝐢𝐧 𝐧ë 𝐤ë𝐭ë 𝐳𝐲𝐫ë 𝐧ë 𝐧𝐣ë 𝐚𝐤𝐭 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐤 𝐩𝐚𝐣𝐭𝐢𝐦𝐢, 𝐝𝐮𝐤𝐞 𝐢 𝐝𝐡ë𝐧ë 𝐦𝐛ë𝐬𝐡𝐭𝐞𝐭𝐣𝐞 𝐦𝐨𝐫𝐚𝐥𝐞 𝐔𝐬𝐡𝐭𝐫𝐢𝐬ë Ç𝐥𝐢𝐫𝐢𝐦𝐭𝐚𝐫𝐞 𝐭ë 𝐊𝐨𝐬𝐨𝐯ë𝐬.
Viti 1998 po digjej në flakët e ofensivave serbe, por në mes të Prishtinës së pushtuar po shkruhej një nga kapitujt më dramatikë dhe simbolikë të historisë sonë moderne.
Në gusht të atij viti, Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së emëroi Adem Demaçin si Përfaqësues të Përgjithshëm Politik. Pa u frikësuar nga makineria serbe, Demaçi hapi zyrën zyrtare të UÇK-së në lagjen “Taukbahçe” në Prishtinë në shtator 1998. Aty ndodhi ajo që askush nuk e priste…
𝐋𝐨𝐭𝐢 𝐪ë 𝐭𝐡𝐞𝐮 𝐚𝐤𝐮𝐥𝐥𝐢𝐧 𝐬𝐡𝐮𝐦ë𝐯𝐣𝐞ç𝐚𝐫 💧:
Plaku i thyer në moshë, ish lideri Kosovës, Fadil Hoxha, mori hapin e madh. Ai vendosi të shkonte vetë në zyrën e UÇK-së për ta vizituar Adem Demaçin—njeriun që regjimi e kishte dënuar me dekada burg.
Sipas dëshmisë së veprimtarëve të afërt, si Ramadan dhe Selatin Novosella, takimi filloi me një emocion të papërshkrueshëm:
• Loti i parë: Sapo hyri në zyrë dhe u përball me Adem Demaçin, Fadil Hoxha filloi të qante. Ishin lotët e një burri që shihte të realizuar ëndrrën e madhe: Kosova tashmë kishte ushtrinë e saj çlirimtare dhe një përfaqësi në mes të Prishtinës.
• Mbështetja për UÇK-në: Ndonëse në moshë të shtyrë dhe me një të kaluar krejt tjetër politike, Hoxha shkoi aty për t’i dhënë mbështetje të plotë publike e morale Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe rrugës së saj për liri.
𝐕𝐥𝐞𝐫ë𝐬𝐢𝐦𝐢 𝐢 𝐃𝐞𝐦𝐚ç𝐢𝐭 𝐩ë𝐫 “𝐌𝐣𝐞𝐬𝐡𝐭𝐫𝐢𝐧” 𝐞 𝐏𝐨𝐥𝐢𝐭𝐢𝐤ë𝐬 :
Dy burrat që historikisht kishin ndjekur rrugëtime krejtësisht të ndryshme—njëri partiak e shtetëror i periudhës jugosllave, dhe tjetri i burgosur politik e ilegal që kaloi 28 vite në qeli—u përqafuan vëllazërisht.
Pas luftës, vetë Adem Demaçi foli me respekt të jashtëzakonshëm për këtë vizitë të Fadil Hoxhës. Demaçi pati deklaruar se Hoxha ishte munduar të nxirrte maksimumin për shqiptarët në rrethana tmerrësisht të vështira. Ai madje e quante një “mjeshtër”, duke u shprehur:
“Publikisht fliste kundër meje (për shkak të pozicionit dhe presionit serb), kurse në mbledhjet interne në Serbi e në Jugosllavi, këmbëngulte për të drejtat e shqiptarëve.”
𝐏𝐚𝐣𝐭𝐢𝐦𝐢 𝐢 𝐄𝐩𝐨𝐤𝐚𝐯𝐞 :
Ky takim nuk ishte thjesht një vizitë diplomatike, por një akt i madh i pajtimit të historisë dhe të brezave në Kosovë. Në atë zyrë të vogël në Taukbahçe, dy epoka të ndryshme të rezistencës shqiptare u bënë bashkë rreth një qëllimi të vetëm madhor: çlirimit përfundimtar të vendit.
Lavdi


Shënim:
Redaksia, diplomacia. dk nuk e merr përgjegjësinë për pikëpamjet e autorit në shkrimin e botuar!
Respekt!
