—
🕯️ Poezia XVI – Brenda nesh hesht një britmë
Brenda nesh hesht një britmë
që s’e dëgjon kush,
por që tund themelet e shpirtit
çdo natë pa dritë.
–
Nuk kërkon të dalë,
as të dënohet me fjalë –
ajo veç rri
si hije ndër brinjë.
–
E mbajmë në heshtje,
si një amanet të harruar
që s’mund të thuhet me zë,
por as të harrohet dot.
–
Çdo herë që heshtim,
ajo zgjerohet pak më shumë –
si një plagë pa gjak,
si një klithmë pa frymë.
–
Dhe ndonjëherë,
kur ndonjë fjalë na rrëshqet,
ajo nuk është rastësi –
është britma
që nuk mbajti më.
—