Zhvarrosja e prijësve komandant udhëheqësve ShqiptaroArbëror Gjergj Kastrioti-t dhe Enver Hoxhë-s, – një akt për të zhdukur kombin, shtetin shqiptar.
Unë nuk besoj në asnjë fe antishqiptare.
Unë jam shqiptare. Besoj në fenë e shqiptarizmës. Feja e shqiptarit Shqiptaria. Besoj në fenë për të cilën ranë më të mirët e këtij kombi ndër shekuj.
Kush jam unë që ti hedh poshtë Ata, Ajkën e Shqiptarizmës për fetë tuaja të qelbta, të poshtra, makabre, çnjerëzore me kisha, xhamia, tempuj, teqe e të tjera hale publike si këto.
Nuk besoj asnjë fe se do të ishte zhvarrosje e shumëfishtë ndaj të parëve të mi.
Faktin që t’a kthesh në mit, legjendë e më pas në figurë letrare që t’a sulmosh si të paqënë, duhet të zhdukësh provat. Një nga këto prova si në rastin konkret të këtij teksti janë eshtrat e prijësve të shqiptaroarbërizmës sonë. Gjergj Kastriotin (titull Skëndërbe që do të thotë Aleksandri i Madh) u munduan t’a kthejnë në një figurë mitologjike pastaj e panë që nuk u shua u munduan t’a zhvlerësojnë herë duke e bërë grek e herë turk, herë tradhtar i pafe ndaj turqëve ose grekët e paraqesin si të shitur, të pafe te turqit.
Nëse faktin e kthen në mit, përrallë atëherë e ke më të lehtë t’a luftosh, zhbësh në arenën politikodipllomatike si diçka të paqënë, fantazore dhe kur një komb i shuhen figurat madhështore të saj të bashkimit, luftës, identitetit, historisë, atëherë e ke më të lehtë ti gllabërosh e ti zaptosh siç bën një shekull më parë me ndarjen e trevave shqiptare në 5 shtete me tezat e famshme si gjuhë e paqënë dhe komb i zhbërë nga dyndjet e shumta në 20 shekuj.
Bazuar në tekstet e M. Barletit përmendet se eshtrat e Gjergj Kastriotit u zhvarrosën 10 – 12 vjet pas vdekjes së tij rreth 1478 – 1480 nga ushtarët osmanoturq dhe u përdorën si hajmali për ti mbrojtur në luftë.
Të njëjtën gjë bënë lidhja islamike me çirakun e tyre osmanlli saliun në krye të shtetit shqiptar duke zhvarrosur eshtrat e komandantit të Shqiptarisë Enver Hoxhës më 1992.
Vetëm ata që kanë punuar e luftuar kundër Shqipërisë, shqiptarizmit ndër shekuj janë marrë me zhvarrime, shkishërime, mohim të varrosjes, shkatërrime varresh për të na zhdukur nga faqja e dheut.
Kjo tragjedi vazhdon që nga koha e Antigonës së Sofokliut. Lënia e tradhtarëve pa varr ishte një vendim që njihet që nga koha e lashtë të paraardhësve tanë.
Pyetja që ngrihet me të drejtë është se për kë ishin tradhtarë Kastrioti dhe Enveri?
Për Arbërinë dhe shqiptarinë apo për araboturkosllavogrekolatinët që na kanë vrarë, zhdukur, copëtuar sipas orekseve të tyre makabre e gjakatare?
Sigurisht ata pa ndihmën e bajgave vendase nuk mund të vepronin me aq sukses. Gjithmonë është gjendur dikush që e ka shitur lëkurën si saliu me shokë ndër shekuj kundër tokës që i ka lindur, rritur, frymuar.
Të njëjtën gjë kanë bërë në shekuj me figurat kombëtare të shqiptarizmës dhe mundohen të ngrejnë çoraklt e tyre si hamzain, moisi golemin, mitatin, faikun, zogun, toptanin, markagjonin me shokë e shoqe.
Aktet makabre nga antishqiptar shqipfolës me ndihmën e araboturkogrekolatinët në emër të fesë dhe përfitimeve të ndryshme qofshin ato monetare apo privilegje në forma shërbimesh, pozite, tituj, prona etj janë munduar të zhdukin gjithçka nga Shqiptarizmi.
E bënë me Gjergj Kastriotin (Skëndërbeun përkthim nga osmanllishtoturqishtja Aleksandri i Madh) e vazhduan për 5 shekuj me përndjekjen, vrasjen, mosvarrosjen e luftëtarëve, prijësve, rilindasve, mësuesve të gjuhës shqipe në çdo trevë të shqipes.
E njëjta taktikë e ndjekur nga qarqet, politikat, fetë, kishat, xhamitë, teqetë dhe çirakët e tyre shqipfolës berishjan në krye të politikës së shtetit pseudo laik e një mashtrimi të tolerancës fetare i bënë të qarta qëllimet e tyre antishqiptare ndaj kombit shqiptar me zhvarrosjen e Enverit në 3 maj të vitit 1992.
Rilindasit e shkishërruar dhe mohimi i varrimit.
Disa nga martirët dhe rilindasit më të njohur që pësuan këtë fat apo u lanë pa varr nga kisha janë:
– Petro Nini Luarasi: Personalitet i shquar që hapi shkolla shqipe. Kisha greke e mallkoi dhe, kur ai vdiq i helmuar në vitin 1911, priftërinjtë ortodoksë refuzuan t’a varrosnin në varrezat e kishës. Ai u varros fillimisht jashtë tyre. Prej tij ka mbetur thënia monumentale:
“Vritmëni, por gjakun mblidhmani, se do t’u duhet për t’u shkruar nipave e mbesave gjuhën shqipe.”
– Papa Kristo Negovani: Prift ortodoks shqiptar, i cili guxoi të mbante meshën në gjuhën shqipe në fshatin Negovan. Për këtë arsye, ai u masakrua barbarisht nga andartët grekë me nxitjen e klerit grek në vitin 1905.
– Koto Hoxhi: Mësues i gjuhës shqipe, i cili po ashtu u aforizua nga kisha, u burgos në Stamboll dhe vdiq në burg pa pasur mundësi për një varrim dinjitoz në vendlindje.
– Bab Dudë Karbunara: Një tjetër firmëtar i Pavarësisë dhe arsimtar që pësoi sulme e persekutime të ashpra, eshtrat e të cilit shpesh kanë pasur një fat tragjik apo të paqartë përgjatë historisë.