(i/e mirë).
1. Kuptimi:
Në serbisht (dhe gjuhët e tjera sllave): dobar = i mirë, i vlefshëm, i favorshëm.
Forma femërore: dobra, neutrale: dobro.
2. Etimologjia sipas gjuhësisë krahasuese:
Proto-sllavishtja: dobrъ = “i mirë, i përshtatshëm”. Kjo lidhet me proto-indoevropianen (PIE) *dhabh-ro- ose *dʰeh₁-bʰro-, që ka kuptimin i qëndrueshëm, i përshtatshëm, i besueshëm.
Referencat e zakonshme:
Derksen, Rick. Etymological
Dictionary of the Slavic Inherited Lexicon (2008).
Vasmer, Russisches etymologisches Wörterbuch.
Pra, sipas qasjes tradicionale, fjala është një trashëgimi e drejtëpërdrejtë nga sllavishtja e vjetër, me origjinë PIE.
3. Etimologjia sipas embriomorfemave dhe shqipes:
Nëse analizojmë formën do-bar, ajo mund të lexohet në shqip si:
– do = dëshirë, vullnet (“dua”).
– bar / mbarë = i mirë, i drejtë, i rregullt.
Pra, do-bar ≈ “do të jetë i mbarë” ose “e do të mbarën”. Kjo përkon me kuptimin semantik të serbishtes: “i mirë, i favorshëm”.
4. Përfundim:
Në gjuhësinë krahasuese: dobar rrjedh nga dobrъ proto-sllavisht, me rrënjë PIE dʰeh₁bʰ-ro- “i përshtatshëm, i vlefshëm”.
Në leximin embriomorfemik: dobar shpërbëhet natyrshëm në shqipen si do-e-mbarë, që ruan edhe fonetikën edhe kuptimin me rënie të një foneme buzore, kur bashkohen dy të tilla [mb > m] si te:
mirmbrëma > mirmrama.
Ndaj mund të themi me bindje se fjalët: dobar, dobra, dobro e dobre të serbishtes e gjuhëve të tjera sllave referojnë etimologjikisht e saktësisht te gjuha e origjinës, shqipja.