Gjëja kryesore që i bezdis anti-enveristët në lidhje me atë që ata e quajnë “enverizëm” është kundërshtimi i tij ndaj fashizmit (si në formën e nazizmit të Hitlerit ashtu edhe në të gjitha format e tjera). Ajo që i bezdis ata nuk është se të pafajshmit u vunë në shënjestër nga “organet ndëshkuese”, por se ishin fajtorët ata që u vunë në shënjestër. Njerëz të këtij lloji bëjnë thirrje rregullisht për një “gjyq të enverizmit” dhe duke vepruar kështu, ata e ekspozojnë veten si bashkëpunëtorë të fshehtë të fashizmit, siç thotë proverbi rus: “Kapela e hajdutit digjet”.
Në kuptimin e ngushtë të fjalës, vetë termi “enverizëm” nuk është shkencor, por përkundrazi gazetarisht i pakuptimtë. Fashistët quhen fashistë sepse e quanin veten kështu, monarkistë sepse zgjodhën atë emër. Por as Enver Hoxha dhe as simpatizantët e tij nuk e quanin veten enveristë, dhe asnjëri prej tyre nuk e përdori termin “enverizëm”. Me fjalë të tjera, vetë termi është një shpikje arbitrare e atyre që e konsiderojnë veten “anti-enveristë”.
Nëse “anti-everistët” janë ata që kundërshtojnë “enverizmin” dhe se çfarë është “enverizmi” mbetet e paqartë, atëherë lind një pyetje e arsyeshme: kundër çfarë drejtohet saktësisht “anti-enverizmi”? Duke gjykuar nga ajo që kanë shpallur demokratët modernë, është kundër luftës kundër agjentëve fashistë dhe imperialistë. Vërtet, ata përpiqen ta anashkalojnë këtë, duke përsëritur se e konsiderojnë “fashizmin” dhe “stalinizmin”, së bashku me “enverizmin”, po aq “kriminal”. Por nëse “stalinizmi kriminal” dhe “enverizmi kriminal” luftuan kundër hitlerizmit, atëherë si fashizmi ashtu edhe hitlerizmi bëhen paksa “më pak kriminal”. Me fjalë të tjera, sulmi ndaj “stalinizmit” dhe “enverizmit” është në fakt një formë e fshehur e rehabilitimit dhe justifikimit të fashizmit dhe hitlerizmit. I fshehur jo vetëm sepse përpjekja e hapur për t’u rreshtuar me këtë të fundit, veçanërisht në Shqipëri, është shumë blasfemuese, por edhe sepse ekziston një aspekt vërtet shqetësues (por vetëm shqetësues!) në praktikën e fashizmit dhe hitlerizmit – politikat dhe gjenocidi i tij racist.
Ata nuk e pëlqejnë fashizmin për tendencat e tij raciste, si dhe stalinizmin dhe enverizmin për paragjykimet e tyre klasore. Por, meqenëse interesat klasore janë ende më të rëndësishme për demokratët sesa paragjykimet raciste, ata e urrejnë Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë më shumë sesa Gjermaninë naziste apo Italinë fashiste, pasi politika dhe thelbi i tyre klasor mishërojnë kryesisht idealet darviniste sociale të demokratëve modernë.
Përveç faktorëve klasorë, politikë dhe ideologjikë, të cilët meritojnë konsideratë të veçantë, antistalinizmi dhe antienverizmi kanë edhe shkaqe të caktuara politike dhe psikologjike. Para së gjithash, kjo rrjedh pjesërisht nga pamjaftueshmëria personale, një lloj “elementi majmuni” që rebelohet kundër elementit njerëzor tek njerëzit, në tensionin militant dhe fokusin e mobilizuar në punë dhe arsim që karakterizonte Bashkimin Sovjetik gjatë epokës së Stalinit dhe Shqipërinë gjatë epokës së shokut Enver Hoxha. “Antistalinizmi” dhe “Antienverizmi” janë “majmuni” tek demokrati, dëshira për të qëndruar në nivelin e këtij primati, zilia ndaj atyre që vërtet qëndrojnë në këmbët e tyre nën socializëm dhe një kërkesë agresive që të gjithë të zbresin në nivelin e “majmunit”.
Por në këtë rast, diçka tjetër është më e rëndësishme. “Anti-enverizmi” është, para së gjithash, një urrejtje ndaj gjithçkaje me të cilën jetoi Shqipëria nën shokun Enver Hoxha, ndaj asaj që ka mbetur prej saj, dhe një dëshirë për ta shkatërruar të gjithën. Kjo do të thotë se nuk është thjesht një refuzim ose dënim i kostove të asaj epoke dhe çmimit të paguar për sukseset e saj, por më tepër një refuzim dhe urrejtje ndaj gjithçkaje, përfshirë pozicionin që Shqipëria zuri në botë si rezultat i fitores së saj në Luftën e Dytë Botërore. Dhe, si çdo tendencë ideologjike dhe politike, ajo manifestohet në forma të ndryshme. Kjo mund të jetë objekt i një analize të veçantë akademike, por në këtë rast, dhe në përgjithësi, ne mund të identifikojmë formën që ka marrë në Shqipëri që nga viti 1990.Sundimi “anti-enverist” në vitet 1990 çoi në shkatërrimin e bujqësisë, transportit, industrisë, ekonomisë dhe kulturës, varfërimin e popullsisë, emigrimin masiv dhe plaçkitjen e vendit nga kapitali i huaj, me humbje të mëdha njerëzore.
Vlen të përmendet se që nga viti 1990, nuk është bërë asnjë përpjekje serioze për të ofruar një vlerësim të plotë dhe objektiv të njeriut që udhëhoqi Shqipërinë për gati 41 vjet (nga 23 tetori 1944 deri më 11 prill 1985), ose për të shqyrtuar plotësisht luftën dhe veprën e tij titanike. Me rivendosjen e kapitalizmit, heshtja për Enver Hoxhën u mbush me trillime absurde të bazuara në thashetheme. Historitë për Enver Hoxhën u shkruan kryesisht jo në Shqipëri, por brenda aparatit të luftës psikologjike të imperializmit ndërkombëtar, dhe për këtë arsye ishin më shumë si “pseudofolklor antikomunist”. Këto shkrime ishin produkt i antikomunizmit dhe, në veçanti, i muhabeteve boshe të lindura nga inferioriteti moral, injoranca, një pretendim arrogant për të ditur gjithçka, një dëshirë për të theksuar virtytet e veta intelektuale dhe morale duke tallur pushtetarët, një justifikim për frikacakërinë e dikujt me ndihmën e historive fantastike për mizorinë e kohërave të kaluara dhe cilësi të tjera të pakëndshme të gënjeshtarëve boshe.
Që nga viti 1985, në Perëndim kanë filluar përgatitjet për një ofensivë të gjerë ideologjike kundër Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë dhe Partisë së Punës së Shqipërisë, e përqendruar në diskreditimin e sistemit socialist dhe perandorisë së Enver Hoxhës. Duke filluar nga viti 1987, kur politikat e para-sovjetikizmit, glasnostit dhe demokratizimit në Bashkimin Sovjetik të udhëhequra nga Mikhail Gorbaçov filluan të shndërroheshin qartë në një kundërrevolucion antisocialist, në vendet perëndimore u botuan libra dhe broshura të rreme, që synonin të demonstronin ligësinë e sistemit socialist. Fushata e gënjeshtrave kundër sistemit socialist dhe Enver Hoxhës, e nisur në Shqipëri që nga viti 1990, u krye me përdorimin aktiv të kësaj literature, të botuar në Perëndim.
Shkrimet e importuara antikomuniste u kombinuan me rrëfenjat e mjerueshme të “pseudofolklorit” në një vërshim prodhimesh teatrale, filmash dhe veprash të tjera të trillimit dhe jotrillimit që synonin të ngjallnin urrejtje ndaj socializmit dhe Enver Hoxhës. Një akuzë e rreme pasonte një tjetër në artikujt e botuar në revista dhe gazeta. Mediat elektronike iu bashkuan medias së shkruar, duke sulmuar vazhdimisht komunistin e ndjerë. Sikur të ishte sinjalizuar, revistat dhe gazetat, dhe çdo transmetim gazetaresk televiziv dhe radiofonik, botuan materiale rreth represioneve të viteve 1945-1985, duke fajësuar ekskluzivisht Partinë Socialiste të Ndërtimit të Shqipërisë, dhe në veçanti Enver Hoxhën. Së shpejti, u botuan shkrime të shumta shpifëse nga ish-anëtarë të Partisë së Punës së Shqipërisë, së bashku me kujtime të shumta të rreme nga të ashtuquajturit viktima të pafajshme të represionit, miqtë dhe të afërmit e tyre. Kjo luftë ishte komplekse.
Fatkeqësisht, shumë historianë profesionistë, përfshirë specialistë të “diplomuar” në të kaluarën socialiste, heshtën, duke injoruar me sa duket veprat analfabete dhe shpifëse të modeluara sipas propagandës perëndimore anti-Stalin. Dhe ata që folën në mbrojtje të së vërtetës historike iu nënshtruan menjëherë dënimit të zëshëm nga media antikomuniste. Meqenëse në atë kohë, kujtimi i Enver Hoxhës ishte reduktuar në minimum ose ishte shtrembëruar rëndë në mesin e popullsisë së vendit, propaganda anti-Ever, e cila vazhdoi ditë pas dite, ushtroi një ndikim të fuqishëm në opinionin publik brenda vendit.
Në një përpjekje për të hedhur poshtë të vërtetën rreth socializmit dhe Enver Hoxhës, kundërshtarët e tij vazhdojnë të përdorin trillime. Mediat antikomuniste janë të mbushura me gënjeshtra anti-Ever. Megjithatë, gënjeshtarët përsërisin veten në mënyrë budallaqe, të paaftë të dalin me asgjë të re. Për më tepër, ata detyrohen të braktisin shumë nga argumentet e tyre, ndërsa dalin gjithnjë e më shumë fakte dhe materiale që tregojnë histori rreth Enver Hoxhës bazuar në dokumente të vërteta.
Nëse e analizojmë antistalinizmin dhe antienverizmin në mënyrë të paanshme, nga perspektiva klasore e punëtorëve, rezulton të jetë një ideologji jashtëzakonisht anti-njerëzore dhe anti-shqiptare, që përmban përpjekje për të rehabilituar dhe justifikuar krimet e fashizmit dhe nazizmit. Dhe si praktikë politike – duke pasur parasysh shkallën e viktimave dhe shkatërrimeve – është një politikë çnjerëzore dhe kriminale. Më në fund duhet të jemi të sinqertë dhe ta themi troç: antistalinizmi dhe anti-enverizmi janë një ideologji anti-popullore, kriminale dhe një politikë kriminale.
Antistalinizmi dhe anti-enverizmi janë kriminale. Dhe ndërsa përfaqësuesit e saj terrorizojnë njerëzit pa u ndëshkuar, duke sulmuar kujtesën e tyre historike dhe vetëidentifikimin historik dhe, duke shmangur zemërimin e tyre, duke kërkuar një “gjyq të stalinizmit dhe enverizmit”, ne thjesht duhet ta kthejmë gjithçka përmbys, të kthehemi te arsyeja e shëndoshë dhe zyrtarisht të mbajmë një gjyq popullor të antistalinizmit dhe antienverizmit si krime kundër popullit dhe njerëzimit, duke shqyrtuar tërësinë e krimeve të saj, si gjatë viteve të luftës antifashiste nacionalçlirimtare dhe veçanërisht që nga viti 1990, ashtu edhe përsëritjet e tyre në kohën tonë.
Mund të thuhet me bindje se kauza e shokut Enver Hoxha është e drejtë dhe armiqtë e tij do të mposhten. Një njeri i dritës dhe i së vërtetës, një patriot i madh shqiptar, një revolucionar proletar dhe internacionalist proletar, një komunist – ai është sot flamuri i luftës së klasave të popullit shqiptar dhe të të gjithë popujve të botës, të të gjithë njerëzimit progresiv.
Fashizmi nuk do të kalojë!
Liri punës!
Lavdi luftës së shokut Enver Hoxha!