Le të sulemi, vëllezër, nën flamur me gjak,
në flakë të lirisë të digjemi prapë,
të na dehë baruti si vera e re,
me shpirt të ndezur – për nder e atdhe!
–
Të vdesim me britmën: “Rroftë Shqipëria!”,
me gjakun në buzë – të vlojë krenaria,
se vdekja për Atdhe s’është vdekje, jo –
është jeta që rilind – përjetësisht Hero!
–
Zgjidhe çfarë feje do, si të ndjesh në shpirt,
në kishë, në xhami, në mal a në dritë,
po kurrë mos guxo t’i kthesh shpinën kombit,
se e tradhton gjakun, e therr shpirtin tonë.
–
Kush bën armikun me flamurin e vet,
vulë turpi në ballë: tradhtar përjetë!
Se kombi s’është zgjedhje, as pazar i ri –
është gjaku i nënës, është djepi i fëmijërisë
–
E kush harron gjuhën që i ka falë Nëna,
le të shkojë e tretet n’shkretëtirë me hiena –
se s’ka vend n’shoqëri për vëlla të shitur,
që shet dhe nderin me shpirt të shprishur!
–
Ndaj le të digjemi në këtë flakë të shenjtë,
si prush në zemër që kurrë nuk shuhet,
dhe le të vdesim si trima – në këmbë,
me fjalën e fundit: “Rroftë Shqipëria Nënë!”