Mos prekni figurën e Skënderbeut,
Se ajo ngrihet mbi malet e Arbërit,
Është betimi i gjyshërve tanë të lashtë,
Është gjaku që s’fshihet nga të tjerët.
–
Ai nuk është bronz e gur i ftohtë,
Por zemër që rreh në çdo shqiptar,
Një mal që nuk e tund furtuna,
Një zjarr që kurrë nuk shkon në varr.
–
Kush ngre dorë mbi shtatoren e tij,
Ka ngritur dorë mbi Atdheun vetë,
Ka shkelur mbi flamur e mbi gjak,
Ka prekur plagën që nuk tretet lehtë.
–
Skënderbeu s’luftoi për kurorë,
As për fron të artë, as për zor,
Por që shqiponja të fluturojë lirë,
E të mos bjerë kurrë në errësirë.
–
Dhe kush guxon ta përdhosë sot,
Do ta gjykojë vetë historia nesër,
Se figura e tij është kështjella jonë,
Që s’e rrëzon as shekulli më i ashpër.
Mos harroni, o bij të këtij trualli:
–
Kush prek Skënderbeun — prek vetveten,
E një komb që hesht kur mbi të hidhet vrer,
Ka lënë t’i shuhet shpirti në terr,
Dhe zemra t’i tretet si hije në erë.
—