Mbi sup më ra një gur i rëndë,
e plaga s’pushon, më digjet;
si zjarr i fshehur, pambarim,
në shpirt më vlon, në zemër më rri.
–
Por unë nuk jam kurrë i thyer,
as fjala ime s’njeh pranga;
në errësirë kam yll të ndritur,
që dritën shpirtit ma sjell nga larg.
–
Më mbyt nata, më ndjek lemeria,
më grryen kujtimi, më djeg dhe malli;
po ngrihem prapë, se vetëm Atdhedashuria
ma dha fuqi të jetoj në zjarr së gjalli.
–
Rob jam në trup, por shpirt i lirë;
në vargje fle e ngrihem prapë;
se Atdhedashuria, dhimbja e hiri,
ma kalitën zemrën në flakë.
—

Luftëtar i robëruar në emër të Atdheut